@ Thailand
กาสะลอง
Im in pain
ลมหายใจของเมื่อวาน
วันเกิดพ่อหนู
ขอบใจนะ
Asian cuisine
Six flags --> Discovery kingdom
Obon festival
Am I bored?
Invisible
Mexican food
ระยะปลอดภัย
Pick up cherry
Korean Food
My collection
คิดถึงบ้าน
Half moon bay
My poncho
เรื่อง(ที่ไม่)อยากเล่า
finally
One week left
Final Final
Plate up
Pastry (2)
Pastry
I lost my mind
healthy food
ตกหลุมรักค่ะ
Garde Manger
Breakfast
@ san francisco
Day off
Skill 3 Protein (2)
Skill 3 Protein (1)
พ่อ
My trip
Beer Batterd Onion Ring
Vegetable
wonderwall
บีบี๋
kaitee
ลาล่า
ต๊กติ๊ก
ginew
นุ้ย
Toy
พี่จอย
พี่นู๋เอ๋
ใบบัว
น้องจ้อง
P' anni
นู๋อร
น้องแซด
USA
Beau++
กิกิ
P'lek
Meaw
yui
nu_fern
ออแกน
ayaya
Nick
Meamod






 

หลังจากปาร์ตี้เมื่อวันที่ 11 เมษาอีกวันออกไปกินข้าวกะเพื่อน
กลับบ้านมาเกือบเช้า คุยกันยู่บ้านเพื่อน
ตื่นเช้ามาวันนี้มีแพลนเดินทางไปนิวออลีน ลุงมีประชุม ป้ากะเราได้ไปเที่ยวด้วย
แร้วก้อเรยไปส่งเราที่ออเลนโด้ ดิสนีย์เวิร์ล
เครื่องออกประมาณสิบเอ็ดโมงกว่า
แมสเซสยังคงส่งหาไม่รู้จะได้เจออีกมะไหร่มาคอยดูกัน ว่าจะเปนยังไง
ระยะทางอีกแร้นคับพี่น้องแต่ก้อถ้าเปนการเริ่มงานที่สดใส
ขึ้นเครื่องได้ดิฉันก้อหลับค่ะ กิกิ เปลี่ยนแระจอดหยุดสองที โคตรจะเบื่อจะเวลานั่งเครื่องหลับตลอดมะต้องสงสัย
ถึงนิวออลีน มืดๆๆ  ออกไปหาไรกินกันแถวๆๆโรงแรม
เนื่องจากโรงแรมอย่ในกดาวทาวน์ คนค่อยข้างพลุกพล่าน
แร้วอากาศเย็น เสื้อที่หนาๆๆก้อไม่ได้เอามา
กลับถึงโรงแรมหลับ ทั้งๆๆที่เวลาช้ากว่าแคลิฟอร์เยนสามชั่วโมง

คงเปนผลมาจากการสอบเพราะนอนน้อยแระเครียดตลอด
ว่างเปนหลับ ตื่นเช้ามา ออกไปเดินกะป้า กว่าจะย่างออกจากโรงแรมได้สิบโมงกว่า
เดินๆๆหาที่เที่ยวแระถ่ายรูปไปเรื่อย

เรื่อง ที่ไม่ อยากเล่า
คือหวีผมแร้นนะค๊า แต่ลมแรง

เรื่อง ที่ไม่ อยากเล่า
คุงป้าถ่ายให้ค๊า

เรื่อง ที่ไม่ อยากเล่า
กะป้าบนรถราง

ป้าเหนเราถ่ายรูปคนเดียว บ้าบอกตลกดี ทำได้ไงกิกิ
ก้อเดินเล่นกันไป เหนื่อยดี ไม่ได้เขียนตามวันนะค๊า งง เหมือนกัน
มื้อเย็นส่วนใหญ่จะทานอาหารของนิวออลีน
ก้ออร่อยดี แต่บางทีมันก้อเบื่อไม่มีผักให้กินเรยไม่ไหว
แร้วก้อไม่ได้กินข้าวด้วยอันนี้เรื่องใหญ่

เรื่อง ที่ไม่ อยากเล่า
ต้นปาล์มค่ะ ถ่ายก้ออาย

ตอนเช้าป้าไปเล่นสลอต ที่นี่มีคาสโน แต่เราเฉยๆๆ
ไม่ชอบหรือไร  แอบดีใจตอนเค้าขอดูไอดีอยากจะบอกเกินมาจะห้าปีแร้นนะค๊า
ชอบดีใจเรื่องไร้สาระ นั่งข้างๆๆป้า ป้ามะได้เรย เรยบอกป้าหนูลืมรูดซิปกางเกง 5 5 5
ป้าบอกสงสัยไม่ได้เพราะแบบนี้กิกิ

เรื่อง ที่ไม่ อยากเล่า
แม่น้ำมิสซิปซิสปี้คะ เหมือนเจ้าพระยาบ้านเราเรย

แต่น้ำเยนเฉียบบบบบบบ
แวะเดินดูบ้านเมืองทางใต้นี้เคยถูกฝรั่งเศสเข้ามามั้งเรยดูยังมีคราบของฝรั่งเศสหลงเหลือ
ตึกรามบ้านช่องแระอื่นๆๆ

เรื่อง ที่ไม่ อยากเล่า
มาแร้นค๊า นิวออลีน

เรื่อง ที่ไม่ อยากเล่า
คือขาหุ่นมันเล็กมากๆๆๆ

เรื่อง ที่ไม่ อยากเล่า
ข้างหลังเปนโบสถ์ที่ท่าโป๊ปที่เท่าไหร่มะรู้เคยมา

จำไม่ได้แหระ เหมือนปราสาทซินเดอร์ป่ะ
อากาศเยนๆๆหนาวๆๆกันไป

เรื่อง ที่ไม่ อยากเล่า
ตอนเยนออกมาเดินสามคนเรยถ่ายรูปซะเรยยย

ออกจากนิวออลีนเช้าวันพฤหัสไปถึงออเลนโด้เยนๆๆ
วันนี้ซินะที่จะต้องจำว่าเกิดไรขึ้นกิกิ
ถึงแม้จะอยู่คนละที่แต่ก้อนะทำไงได้ อากาศที่นี่ชื้นนะ แต่ก้อไม่ร้อนเท่าไหร่
วันไหนลมแรงก้อหนาวเหมือนกัน
มาได้ไม่กี้วันเริมดำอีกแระ ไม่ได้เอาโน้ตบุคมาหายไปจากโลกออนไลน์แระไดพักใหญ่
แร้วก้อไปเที่ยวดาวทาวน์ดิสนียกัน ไม่ได้ไปเที่ยวธีมพาร์คเพราะถ้าทำงานที่นี่ไงก้อเข้าฟรีอยู่แร้น

เรื่อง ที่ไม่ อยากเล่า
น้องมันฝรั่งค่ะ

เรื่อง ที่ไม่ อยากเล่า
กะตัวต่อเลโก้

ของเล่นที่เด็กๆๆคนไหนก้อเคยเล่น แต่สมัยเด็กๆๆไม่เคยจะต่อเปนรูปเปนร่างเรย
ตลกดี

เรื่อง ที่ไม่ อยากเล่า
อย่ากัดหนูนะ

เรื่อง ที่ไม่ อยากเล่า
เข้ากันป่ะเนี่ยยย

แร้วพอถึงวันอาทิตย์ป้าก้อกลับ
แอบเศร้าอ่ะ ก้ออยู่ด้วยกันมาเกือบจะปี พอเรามาอยู่ในบ้านป้ากะลุง
อบอุ่นมากกว่าตอนอยู่คนเดียว
พอเค้าจะกลับเราก้อจะใจหาย เกือบร้องไห้แระ
พอป้ากลับ เราก้อนอนดูทีวีอยู่ในห้องประมาณ สิบเรื่องมะได้ออกไปไหน
เพื่อนมาถึงเยนวันจันทร์ เพราะต้องเช็คเข้าอาพาร์ตเม้นของดดิสนีย์วันอังคาร
พอเช้าวันอังคารก้อเข้าอาร์พาร์ตเม้น ไปถึงห้องไม่มีผ้าปูที่นอน หมอน ต้องออกไปซื้อ แต่ห้องก้อน่ารักดี
มีเมทหนึ่งคน เปนห้องใหญ่ แร้วมีห้องครัว ห้องรับแขก แร้วมีสองห้องนอน ห้องนอนละสองคน
อาร์พาร์ตเม้นที่เราอยู่เปนแบบอายุเกิน ยี่สิบเอ็ด เงียบมากกกกก
ผิดกะของพิ้นที่เปนต่ำกว่ายี่เอ็ดเสียงดังแระดูวุ่นวาย สงสัยแบบแก่แร้นปาร์ตี้มะต้อง

เรื่อง ที่ไม่ อยากเล่า
วันรายงานตัว

วันที่สอง ไปรายงานตัว ก้อเซนเอกสารบางอย่างพิมพ์ลายนิ้วมือพอเสร็จเจ้าหน้าเดินมาบอก
เอกสารวิซ่าเธอมีปัญหานะ ตอนนั้นอยากร้องไห้มากโชว์ทุกอย่างที่มีให้เค้าดู
เวลาตอนนั้นที่ แคลิตีห้า จะโทรหาใครได้
ที่เอกสารมีปัญหาเพราะเราส่งเอกสารตัวจิงให้อิมิเกรชั่นเพื่อต่อ ทำให้ ไม่มีตัวจิงมายืนยันแต่เราได้เอาเอกสารที่
ยืนยันว่าเราต่อวิซ่าให้ดู เค้าไม่สนใจ
พอออกได้ รอให้เช้าอีกนิดโทรหาป้า สายๆๆโทรหาอิมิเกรชั่น
โทรกลับไปบอก ดิสนีย์ เค้าบอกให้กลับบ้าน คงไม่ต้องบอกตอนนั้นรู้สึกไง งง ไปหมด
แต่ยังไม่ร้อง จนโทรบอกลุงว่า เค้าจะให้ชั้นออกจากอาร์พาร์ตเม้นวันนี้เรย
ลุงบอก ไม่เปนไรนะ ถ้ายังชั้นจะซื้อตั๋วให้เธอกลับมา
ร้องไห้ค่ะไม่สามารถพูดไรต่อได้ คือ เคว้งมาก
คืนนั้นป่วย ทั้งๆๆที่ไม่เคยป่วยหนักขนาดนี้ เจ็บคอกลืนน้ำลายไม่ได้
เช้ามานั่งเก็บของ ที่โรงเรียนก้อยุ่งๆๆเรื่องเราแต่เคลียร์ไม่ได้ก้อบุคตั๋วกลับมาวันศุกร์
เยนพฤหัส หลังจากเพื่อนกลับจากโอเรียนเทชั่นมันพาไปเที่ยวดีสนีย์สตูดิโอ ยังห่อเหี่ยวหนักอีก
เพราะเราเปนคนแรกที่ได้ฝึกงาน ได้ที่นี้แระบอกให้เพื่อนสมัคร
หวังจะได้ไรจากการฝึกงาน  แต่ก้อช่างมันเถอะ มันทำอะไรไม่ได้แร้น

เรื่อง ที่ไม่ อยากเล่า
เพื่อนพาเที่ยวเพื่อนจ่ายเงินให้ด้วย

เรื่อง ที่ไม่ อยากเล่า
ตาตุ๊ยมาก ทั้งร้องทั้งไม่สบาย

ตอนเยนเราเรยทำพาสต้าให้กิน
เปนอเฟโด้ ไก่ กิกิ
ชีสตึมมมมมมมมมมม อร่อยจัด แร้วเราก้อเก็บของ
เครื่องออกแปดโมง เราออกจากอาร์พาร์ตเม้น ตีห้า
เสียใจอย่างมะเคยเปน นอกจากตอนปู่กะย่าเสียแร้วก้อจำไม่ได้ว่าเสียใจอะไรขนาดนี้ออ่ะป่าว
มันเหมือนฝันอ่ะ แต่ทำไงได้ชีวิตต้องเดินต่อ สิ่งที่แก้ขึ้นทุกอย่างมันเหนือ ที่เราจะแก้ได้

ตอนนนั่งรอเครื่องทั้งไอ น้ำมูกไหลหายใจมะออก
คนข้างๆๆยังมานั่งไอใส่อีก จิบยาแก้ไอตลอด
หลับตลอดทริปเรย พอตอนเปลี่ยนเครื่องได้นั่งนอก กลับมาตลอด
จนคนข้างในต้องสะกิดเพราะปวดฉี่แร้วเราก้อหลับแบบลืมตายมาก
พอตอนเครื่องจะลง ปวดหุมากกกกกก แบบจะตายแร้วเหมือนอื้อมากแร้วก้อปวดมากกกกกก
ผลสุดท้ายสั่งน้ำมูก โลกนี้โล่งเรยกิกิ
พอลงมาเจอป้ากะลุงจะร้องไห้เรยอ่ะแบบว่า กุไปทำอะไรที่ฟอริด้าว่ะ

ป้าเอาข้าวมาให้กินบนรถด้วย กลับบ้านอาบน้ำแร้วออกไปหาเชฟที่โรงเรียน
พอเจอหน้าเชฟ เชฟหน้าจ๋อยมาก เพราะเหนเราหน้าเสียก้อเค้าไปกอด แขนข้างหนึ่งของเชฟ
เชฟก้อบอกไม่เปนไรนะ ไม่เปนไร ตอนนั้นว่างป่าวมาก
แร้วก้อกลับบ้าน เพราะไม่สบาย

 


Lost by Me

ปล.ขอบพระคุณคุงป้ามากกกกกกก ทุกเรื่องป้ารู้ดี Thank you lung Hank thank you for everything 
     พ่อแม่ด้วย ที่เปนยังเปนกำลังใจแระเตือนให้รู้ว่ามันไม่ใช่สิ่งสุดท้ายในชีวิต (ถึงแฟงคิดว่ามันเปนสิ่งแรกที่ดีในชีวิต)
     ตอนนี้ก้อรอ เรื่องงานที่ใหม่ เอาไว้มีไรคืบหน้าจะมาเล่าอีก อยากอยู่ที่นี่นะ แต่ถ้ามะได้ก้อกลับบ้าน จบ

     Share

<< finallyMy poncho >>

Posted on Wed 7 May 2008 2:20
Su su naaa!!
PongPong   
Thu 22 May 2008 10:45 [5]

เราต้องต่อสู้ไปนะลูก ชีวิตคนเราเหมือนกับการเปิดหน้าต่างบ้านออกไปบานแรกเราอาจจะคิดว่าเจอสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว ไม่แน่ บานต่อๆๆไปเราอาจจะเจอสิ่งที่ดีขึ้นเรื่อยๆๆถ้าเรามีสติและคิดให้รอบครอบ เป็นห่วงลูกเสมอ
แม่เอง   
Sat 10 May 2008 12:13 [4]

เราต้องต่อสู้ไปนะลูก ชีวิตคนเราเหมือนกับการเปิดหน้าต่างบ้านออกไปบานแรกเราอาจจะคิดว่าเจอสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว ไม่แน่ บานต่อๆๆไปเราอาจจะเจอสิ่งที่ดีขึ้นเรื่อยๆๆถ้าเรามีสติและคิดให้รอบครอบ เป็นห่วงลูกเสมอ
แม่เอง   
Sat 10 May 2008 12:12 [3]

กรี๊ดๆๆ มันเปลี่ยนไปเร็วๆมากๆ เข้าใจความรู้สึกเลย อ่านแล้วเศร้าตาม ยังไงก็เป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ๆ
โบ   
Wed 7 May 2008 10:53 [2]

เรื่องมันเศร้า ก้อยังไปเที่ยวได้ กิกิ

แก แก ก้อมาทำที่เดียวกะข้าน๊า จะได้อยู่ด้วยกัน อิอิ

แร้วก้อวันนี้ไปถาม HR ง่ะ เข้าบอกว่าอาจารย์แกจะโทรมาหาน๊า

เค้ารออยู่แต่ก้อไม่เห็นโทรมาเรยอ่ะ ลองบอกให้เชฟโทรมาน๊า
Fern   
Wed 7 May 2008 7:45 [1]

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh